L’ khurë d’Mwé, khi n’chonjë li k’ô salu déz âm k’in n’avë la gard dë yël, avë li l’abitud dë heja sé parwésyen l’dimenwch à la grenw més an pyen mitenw du sermon i lou huchë su l’dou.
« Feu du syèl, brulé-më tou sé mawdi pëchou » E l’feu chëyë ben vrày, drë su l’dou dé parwésyen khi krusé yeu déz épawl su lou fâyi chér.
La métod të senp, mé n’y avë pâ myeu pou denw lou tày, lé wëy khi s’té égärëy. Een awt jou, khi të, een fày d’pu fâchë aprëy yeu, i huchi kor, à s’épurë lé tuyaw du paytren.
« Feu syèl, brulé-më tou sé mawdi péchou » mé deem, stë fay là, lë feu n’chëyi pwen. Vrày étoonë, i rkoomenswi twé fay. Hèern dë rien chëyi. O bou dla fen, on wàyi een ywé khi vnë du solyë d’l’iyëz, é khi chyeemë.
« Monsyeu l’khurë n’y a pu d’koupyaw » . Sa n’an të la ràyzon.
Faw vou dir kë l’khurë d’Mwé payë son sakristen à fér pou à parwésyen. Sa të pour lou byen, mé sa n’pranrë pu mézë.
La traduction un aotefais.